زخمه تا بر تار می آید صدابالیده است

همچو شبنم در تمنای نثار نوگلی

داشتم اشکی نمی دانم کجا غلتیده است

طبع آزاد از خروش جسم دارد انبساط

نقد انفاسم نه تنها صرف آهنگ دعاست

گر همه رنگ است با من گرد اوگردیده است

در غبار خط نفس دزدیده آهی می کشم