بسمل چو رنگ در جگر خون تپیده است

بازم به دل نوید صفایی رسیده است

از پیشگاه آینه صبحی دمیده است

این صیدگاه کیست که از جوش کشتگان

گل جام خود عبث به شکستن نمی دهد

صاف طرب به شیشه رنگ پریده است

جرات کجا و من زکجا لیک چاره نیست