گل جام خود عبث به شکستن نمی دهد

از پیشگاه آینه صبحی دمیده است

این صیدگاه کیست که از جوش کشتگان

بسمل چو رنگ در جگر خون تپیده است

صاف طرب به شیشه رنگ پریده است

جرات کجا و من زکجا لیک چاره نیست

نقاش دامن توبه دستم کشیده است