جرات کجا و من زکجا لیک چاره نیست

بسمل چو رنگ در جگر خون تپیده است

گل جام خود عبث به شکستن نمی دهد

صاف طرب به شیشه رنگ پریده است

نقاش دامن توبه دستم کشیده است

تا غنچه توبند قبا باز می کند

آغوشها چو صبح گریبان دریده است