نیست بیدل وحشتم جز پاس ناموس جنون

عالمی خورده ست برهم تا مژه لغزیده است

آرزو از فیض عام بیخودی نومید نیست

من اگرگردش نگشتم رنگ من گردیده است

کسوت عریان تنیها دامن از من چیده است