آرزو از فیض عام بیخودی نومید نیست

شمع این بزمم هنوزم یک مژه جنبیده است

زین گذرگاه نزاکت بی تامل نگذری

عالمی خورده ست برهم تا مژه لغزیده است

من اگرگردش نگشتم رنگ من گردیده است

نیست بیدل وحشتم جز پاس ناموس جنون

کسوت عریان تنیها دامن از من چیده است