شعله پوش افتاد هر جا خار و خس بالیده است

هیچ آهنگی برون تاز بساط چرخ نیست

ناله های این جرس هم در جرس بالیده است

پرتو عشق است تشریف غرور ما و من

از سیهکاری ست اوهام عقوبتهای خلق

تا سیاهی کرده شب بیم عسس بالیده است

چون نفس عاجز نوای درد نومیدی نی ام