چون نفس عاجز نوای درد نومیدی نی ام

شعله پوش افتاد هر جا خار و خس بالیده است

از سیهکاری ست اوهام عقوبتهای خلق

تا سیاهی کرده شب بیم عسس بالیده است

ناله ای دارم که تا فریادرس بالیده است

دستگاهی داری ای منعم ز افسردن برآ

پر فشانی مفت حسرت ها قفس بالیده است