دستگاهی داری ای منعم ز افسردن برآ

تا سیاهی کرده شب بیم عسس بالیده است

چون نفس عاجز نوای درد نومیدی نی ام

ناله ای دارم که تا فریادرس بالیده است

پر فشانی مفت حسرت ها قفس بالیده است

نقش وهم و ظن تو هم چندان که خواهی وانما

عالمی آیینه دارد دل ز بس بالیده است