پر فشانی مفت حسرت ها قفس بالیده است

چون نفس عاجز نوای درد نومیدی نی ام

ناله ای دارم که تا فریادرس بالیده است

دستگاهی داری ای منعم ز افسردن برآ

نقش وهم و ظن تو هم چندان که خواهی وانما

عالمی آیینه دارد دل ز بس بالیده است

با کدامین ذره خو!هی توام پرواز بود