وگرنه حسن برون از کنار آینه است

چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم

که هر طرف رودم، دل دچار آینه است

همه به شوخی تمثال چشم باخته ایم

توهم زخود غلطی چند نقش بند وبناز

که روی کار جهان پشت کار آینه است

مباش غره عشرت ، درین تماشاگاه