چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم

بهار هم چقدر دلفگار آینه است

کدام جلوه که محتاج صافی دل نیست

به هرچه می نگری شرمسار آینه است

که هر طرف رودم، دل دچار آینه است

همه به شوخی تمثال چشم باخته ایم

وگرنه حسن برون از کنار آینه است