به هرچه می نگری شرمسار آینه است

هجوم چاک گل آغوش شبنم است اینجا

بهار هم چقدر دلفگار آینه است

کدام جلوه که محتاج صافی دل نیست

چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم

که هر طرف رودم، دل دچار آینه است

همه به شوخی تمثال چشم باخته ایم