که هر طرف رودم، دل دچار آینه است

کدام جلوه که محتاج صافی دل نیست

به هرچه می نگری شرمسار آینه است

چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم

همه به شوخی تمثال چشم باخته ایم

وگرنه حسن برون از کنار آینه است

توهم زخود غلطی چند نقش بند وبناز