همیشه موج نگاهم سوار آینه است

مباش غره عشرت ، درین تماشاگاه

تحیر آینه دار خمار آینه است

چه ممکن است دهد عرض هرزه تازی ها

سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید

نفس ز آب به بند حصار آینه است

نکاشتیم سرشکی که جلوه بار نداد