نفس ز آب به بند حصار آینه است

چه ممکن است دهد عرض هرزه تازی ها

همیشه موج نگاهم سوار آینه است

سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید

نکاشتیم سرشکی که جلوه بار نداد

گداز دل چقدر آبیار آینه است

ز زندگی همه گر رنگ رفته ای داریم