گداز دل چقدر آبیار آینه است

سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید

نفس ز آب به بند حصار آینه است

نکاشتیم سرشکی که جلوه بار نداد

ز زندگی همه گر رنگ رفته ای داریم

به امتحان نفس ، در فشار آینه است

ز بی نشانی آن جلوه شرم کن بیدل