ز زندگی همه گر رنگ رفته ای داریم

نفس ز آب به بند حصار آینه است

نکاشتیم سرشکی که جلوه بار نداد

گداز دل چقدر آبیار آینه است

به امتحان نفس ، در فشار آینه است

ز بی نشانی آن جلوه شرم کن بیدل

هنوز رنگ تو صرف بهار آینه است