ز بی نشانی آن جلوه شرم کن بیدل

گداز دل چقدر آبیار آینه است

ز زندگی همه گر رنگ رفته ای داریم

به امتحان نفس ، در فشار آینه است

هنوز رنگ تو صرف بهار آینه است