سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید

تحیر آینه دار خمار آینه است

چه ممکن است دهد عرض هرزه تازی ها

همیشه موج نگاهم سوار آینه است

نفس ز آب به بند حصار آینه است

نکاشتیم سرشکی که جلوه بار نداد

گداز دل چقدر آبیار آینه است