سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید

و گر نه حسن برون از کنار آینه است

مباش غره عشرت کنین تماشاگاه

تحیر آینه دار خمار آینه است

نفس زآ به بنذ حصارآینه است

ز نقشهای بد و نیک این جهان بیدل

دلی که صاف شود در شمار آینه است