و گر نه حسن برون از کنار آینه است

کدورت از دم هستی کشد دل آگاه

نفس به چشم تامل غبار آینه است

همه به شوخی تمثال چشم باخته ایم

مباش غره عشرت کنین تماشاگاه

تحیر آینه دار خمار آینه است

سخن ز جوش حیا بر لبم گره گردید