عیب سرنگونی نیست جای ناتوانیهاست

زلف تابدارش را شانه می دمد افسون

دیده وقف حیرت کن موج جان فشانیهاست

پیش چشم بیمارش گر دوتا شود نرگس

بیخودن ا لفت را، نیست کلفت مردن

مردنی اگر باشد بی تو زندگانی هاست

در وفا چه امکان ست جان کنم دربغ از تو