دیده وقف حیرت کن موج جان فشانیهاست

ای سحرتامل کن ، یک نفس تحمل کن

وحشت و دم پیری شوخی و جوانیهاست

زلف تابدارش را شانه می دمد افسون

پیش چشم بیمارش گر دوتا شود نرگس

عیب سرنگونی نیست جای ناتوانیهاست

بیخودن ا لفت را، نیست کلفت مردن