بیخودن ا لفت را، نیست کلفت مردن

دیده وقف حیرت کن موج جان فشانیهاست

پیش چشم بیمارش گر دوتا شود نرگس

عیب سرنگونی نیست جای ناتوانیهاست

مردنی اگر باشد بی تو زندگانی هاست

در وفا چه امکان ست جان کنم دربغ از تو

بر جبین گره مپسند این چه بدگمانیهاست