ساز ما به این مضراب کوک تر صداییهاست

شمع درخور هر اشک دور می رود زین بزم

وصل دوستان یکسر دعوت جداییهاست

شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم

خاک این بیابان راگریه ات نزد آبی

ورنه هر قدم اینجا بوی آشناییهاست

الفت دل این مقدار پایبند عجزم کرد