نیست غیراز سوختن عید مذلت پیشگان

بیقراریهای چرخ از دست کجرفتاری است

خاک را آسودگی از پهلوی همواری است

خار را در وصل آتش پیرهن گلناری است

از مزاج ما چه می پرسی که چون ریگ روان

خاک ما چون آب از ننگ فسردن جاری است