گر ز دست ما نیاید هیچ جانی می کنیم

خار را در وصل آتش پیرهن گلناری است

از مزاج ما چه می پرسی که چون ریگ روان

خاک ما چون آب از ننگ فسردن جاری است

ناله بلبل درین گلشن گل بیکاری است

آبروخواهی ، مقیم آستان خویش باش

اشک را از دیده پا بیرون نهادن خواری است