پسمل ناز، که ام یارب که از توفان شوق

شبهه تقریریم و استفهام ما انکار ی است

ذره ایم اما به جشم خود گران !فتاده ایم

اندکی هم چون به عرض آمد همان بسیاری است

هر سر مویم چو مژگان مایه خونباری است

دیده کو تا بنگرد کامروز سروناز من

همچو عمر عاشقان سرگرم خوش رفتاری است