هر سر مویم چو مژگان مایه خونباری است

ذره ایم اما به جشم خود گران !فتاده ایم

اندکی هم چون به عرض آمد همان بسیاری است

پسمل ناز، که ام یارب که از توفان شوق

دیده کو تا بنگرد کامروز سروناز من

همچو عمر عاشقان سرگرم خوش رفتاری است

از خمار ناتوانیها چسان آید برون