گنجی که بد سگال تو بخشدکم از خزف

از دفتر نوال تو جزوی بود بقا

جسم ترا به مسند ناسوت مستقر

روح ترا ز بالش لاهوت متکا

رنجی که نیکخواه تو خواهد به از شفا

حب توگر عدوست به جان می خرم عدو

مهر توگر بلاست به دل می برم بلا