جان با توگر عدوست ز جان می کنم ابا

خاری که از خلیل تو می خوانمش رطب

دردی که از حبیب تو می دانمش دوا

دل با توگر دو روست ز دل می برم امید

خوفی که از دیار تو باشد به از امان

فقری که در جوار تو باشد به از غنا

بیمم نه با وداد تو از آتش حجیم