فضلی که از شداید برزخ شوم خلاصت

هستی او حقیقت جام جهان نما

یارب به نور حجت قائم که تا قیام

قائم به اوست قائمه عرش کبریا

رحمی که از مهالک دوزخ شوم رها

برهانم از و ساوس این نفس دون پرست

دریابم ازکشاکش این طبع خود ستا