وی موی تو باریکتر از فکرت دانا

از آهوی سیمن بستان آهوی زرین

تا خانه چو مینوکنی از شاهد و مینا

ای زلف تو تاریکتر از خاطر نادان

شهدیست مصفا لبت اما بنیابد

بی جهد موفا به کف آن شهد مصفا

ای لعل شکرخای تو یک حقه گوهر