از بهر خویش کردم بالین و بسترا

بر روی زرد من لب شیرین به عشوه سود

وین حرف شد یقین که به نی هست شکرا

بنشاندمش به مجلس و از زلفکان او

بی شمع و بی چراغ ز روی منورش

شد همچو روز روشن بزمم منورا

آری چراغ و شمع نباید به حکم عقل