بی شمع و بی چراغ ز روی منورش

وین حرف شد یقین که به نی هست شکرا

بنشاندمش به مجلس و از زلفکان او

از بهر خویش کردم بالین و بسترا

شد همچو روز روشن بزمم منورا

آری چراغ و شمع نباید به حکم عقل

چون چهره برفروزد خورشید خاورا