زان می که چون سهیل درخشد به ساغرا

سیلی ز هرکرانه روان شدکه هیچ کس

نارست بی سفینه گذشتن به معبرا

گفتم کنون چه بایدگفتا شراب ناب

آوردمش به پیش شرابی که گفتئی

جان راگرفته اند به تدبیر جوهرا

زان می که گر برابر آبستنی نهند