زان می که گر برابر آبستنی نهند

زان می که چون سهیل درخشد به ساغرا

آوردمش به پیش شرابی که گفتئی

جان راگرفته اند به تدبیر جوهرا

بینند روی بچه ز زهدان مادرا

چشم خروس ریختم از نای بلبله

وز حلق بط فشاندم خون کبوترا