آوردمش به پیش شرابی که گفتئی

نارست بی سفینه گذشتن به معبرا

گفتم کنون چه بایدگفتا شراب ناب

زان می که چون سهیل درخشد به ساغرا

جان راگرفته اند به تدبیر جوهرا

زان می که گر برابر آبستنی نهند

بینند روی بچه ز زهدان مادرا