صد خاندان چو منت یک خانه می نهند

تازان سفر فزوده شود فال و فر مرا

چون عقده دلم نگشاید به ملک فارس

بایدکشید رخت سوی کاشغر مرا

آن خانه به فرودگر آید به سر مرا

از روز و شب گریزم اگر بهر روشنی

بایدکشید منت شمس و قمر مرا