به خوشه یی نخرد هفت باغ رضوان را

مرآن نشاط بود روح را ز صحبت او

کز آب چشمه زمزم روان عطشان را

ز خوان فضلش اگر توشه یی برد عاصی

به نوع انسان آنسان بود مباهاتش

که بر بسایر انواع نوع انسان را

کلام او همه وحی است لاجرم دانا