تا حشر شکرگوید احسان را

حاشاکه گر برانیش از درگاه

راند به لب حکایت کفران را

او دیده است از تو هزار احسان

لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه

چون غنچه ساکن است گلستان را

گو پارس بوستان نه مگر بلبل