خواهد پی مدیح تو بگزیند

بر درگه تو درگه خاقان را

بر هیچ چشمه دل ننهد آن کاو

چون خضر دیده چشمه حیوان را

یک چند نیز خطه طهران را

گوهر به کان خویش بود ارزان

وانگه گران که برشکندکان را