گوهر به کان خویش بود ارزان

چون خضر دیده چشمه حیوان را

خواهد پی مدیح تو بگزیند

یک چند نیز خطه طهران را

وانگه گران که برشکندکان را

گردد به چشم دور و به جان نزدیک

فرقی نه قرب و بعد جانان را