یک چند نیز خطه طهران را

بر هیچ چشمه دل ننهد آن کاو

چون خضر دیده چشمه حیوان را

خواهد پی مدیح تو بگزیند

گوهر به کان خویش بود ارزان

وانگه گران که برشکندکان را

گردد به چشم دور و به جان نزدیک