آلوده می نگشتی عصیان را

بی حکمتی مگر نبودکایزد

بر آدمی گماشته شیطان را

کان دیو خیره گر نبدی آدم

با آنکه گر بهشتت برین باشد

نتوان کشید منت رضوان را

هر روز بنده از پی دیدارت