نتوان کشید منت رضوان را

کان دیو خیره گر نبدی آدم

آلوده می نگشتی عصیان را

با آنکه گر بهشتت برین باشد

هر روز بنده از پی دیدارت

راحت شمرده زحمت دربان را

بر جای خون ز مهر و وفای تو