هر روز بنده از پی دیدارت

آلوده می نگشتی عصیان را

با آنکه گر بهشتت برین باشد

نتوان کشید منت رضوان را

راحت شمرده زحمت دربان را

بر جای خون ز مهر و وفای تو

آموده همچو دل رگ شریان را