بر جای خون ز مهر و وفای تو

نتوان کشید منت رضوان را

هر روز بنده از پی دیدارت

راحت شمرده زحمت دربان را

آموده همچو دل رگ شریان را

او راگمان بدانکه تو نگزینی

هرگز بر او اماثل و اقران را