اول دود به جانب مرغ مسمنا

جز چرب گفتهاکه بود دست پخت من

شعری قبول می نکند طبع روشنا

زانسان که چشم گرسنه بر خوان مهتران

ور شعر دیگران بگزیند به شعر من

کژ طبع جاهلی که پلید است وکودنا

نزل سپهر را چه زیان گر پیاز و سیر